Aktualności

Gmina Hanna

Gmina Hanna należy do powiatu włodawskiego i jest jedną z jego ośmiu jednostek samorządowych. Gmina jest położona w północnej części powiatu nad rzeką Bug, który jest jednocześnie granicą państwową pomiędzy Białorusią a Rzeczypospolitą Polską. Łączność drogowa z Gminą Hanna może być realizowana drogą nr. 816 tzw. Nadbużanką łączącą stolicę powiatu Włodawę z miejscowością Hanna, siedzibą władz gminy oraz dalej w kierunku północnym z Terespolem i Białą Podlaską. Droga krajowa nr.63 łączy Hannę z Lublinem poprzez Włodawę.

Urokliwe położenie ziem gminy Hanna związane jest z bezpośrednią bliskością rzeki, która zdecydowanie kształtuje krajobraz wschodnich ziem gminy położonych wzdłuż wysokiej skarpy pradoliny Bugu. Patrząc całościowo na obszar gminy zauważymy nachylenie terenu biegnące od najwyższego wzniesienia w Pawlukach 170 m npm., czyli na południowych jej krańcach i stopniowo opadające ku północy by przed wsią Kuzawka osiągnąć wartość 149m npm. Przy ujściu rzeki Hanna do Bugu. Rzeka Hanna jest druga osią geograficzną naszej gminy biegnącą z zachodu na wschód.

Gmina Hanna administracyjnie należy do powiatu włodawskiego w woj. Lubelskim i bezpośrednio graniczy z gminą Włodawa na południu, od zachodu z gminą Sosnówka w powiecie bialskopodlaskim, od północy z gmina Tuczna( mały skrawek) i Sławatycze obie w powiecie bialskopodlaskim. Gmina Hanna składa się z 11 sołectw:

Hanna   755 mieszkańców
Dołhobrody 620 mieszkańców
Zaświatycze 333 mieszkańców
Pawluki 65 mieszkańców
Lack 213 mieszkańców
Nowy Holeszów 98 mieszkańców
Holeszów 263 mieszkańców
Os. Holeszów 186 mieszkańców
Dańce 262 mieszkańców
Janówka 115 mieszkańców
Kuzawka 304 mieszkańców

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Razem powierzchnia gminy Hanna wynosi 139,02 km2 i liczy 3287 mieszkańców.

Nazwa gminy Hanna została przejęta od znaczącej miejscowości na tym terenie, byłym miasteczku prywatnym Hanna. Jaka jest geneza tej nazwy? Poszukiwanie prapoczątków powstania siedliska lub osady o nazwie wlasnej HANNA ginie w głębokich mrokach średniowiecza. Badania archeologiczne potwierdziły pradawne osadnictwo ludzkie, natomiast latopisy ruskie mówią o uprowadzeniu w XI w. miejscowej ludności na ziemię kijowską. Ten fakt potwierdza stałe zasiedlenie tych ziem przez Bużan i zapewne istnienie zorganizowanych osad osiedleńczych, za takim ulokowaniem siedzib plemiennych przemawia bliskość rzek niezbędnych dla funkcjonowania osady i będących jednocześnie arteriami komunikacyjnymi.

Powstanie osady i nadanie jej nazwy jest niemożliwe do jednoznacznego umiejscowienia w czasie, pozostają wątki legendarne, które próbują zakotwiczyć powstanie HANNY w dziejach powszechnych. Jedna z legend lansowana przez czasopisma, głosi, ze przed wiekami przejeżdżała tędy Anna Jagiellonka w drodze na Ruś. Kraksa karocy zmusiła Księżna do zatrzymania się na nocleg a gościnne przyjęcie miejscowej ludności sprawiło, ze pozwoliła nazwać osadę swoim imieniem ANNA. Twarda miejscowa nagłos owa wymowa spowodowała z upływem czasu wymawianie nazwy osady jako HANNA. Takie przystępne niby legendarne tłumaczenie jest nośne ale nie wytrzymuje badań historycznych. Anna Jagiellonka żyła w latach 1523-1596, zaś źródło pisane wymieniają Hannę już w koncu XV wieku. Zapis króla Kazimierza Jagiellończyka z lat 1487/89 mówi o nadaniu niedużego „sioła Hanna” Jackowi Taluszkiewiczowi. Drugi człon legendy może być prawdopodobny, czyli zmieniający nazwę Anna na Hanna. Inne podanie głosi, że jeden z wodzów Jaćwingów- Kumat, prowadził wyprawę wojenna na południe i posuwając się szlakiem nadbużańskim natknął się na zdecydowany opór miejscowej ludności w miejscu przeprawy przez rzeczkę wpadającą do Bogu. Miejscowy wódz plemienny był stary i skłaniał się do ustąpienia, lecz jego córka Hanna zastąpiła ojca i poprowadziła swych wojów do boju. Przeprawa i pobliskie osada zostały obronione lecz dzielna niewiasta zmarła w wyniku odniesionych ran. Współplemieńcy na cześć dzielnej wojowniczki nazywać poczęli swa osadę Hanna i podobnie nazwali pobliską rzeczkę, którą tak dzielnie broniła.

Badania historyczne mówią o stałym zagrożeniu w XI-XIV w. ze strony Jaćwingów kierujących swą ekspansje na południe i naturalnie spotkali opór miejscowych plemion Bużan czy Dulebów, trwały walki o dominację nad ziemię nadbużańską. Dodatkowym paliwem do tego kotła etnicznego były wypady i później stały napór Mazowszan oraz przeciwdziałanie Rusi Kijowskiej z obsadzeniem pustek przybyszami ze wschodu. Prawdopodobieństwo legendarnego tłumaczenia nazwy Hanna jest uprawnione w odniesieniu do imienia Anna lub Hanna ponieważ takie imiona funkcjonowały w tym kręgu kulturowym. Podsumowując, ustalenie historycznego faktu powstania osady HANNA jest niemożliwe z powodu braku zapisów historycznych, natomiast, każde podanie lub legenda jest zastępcza formą tłumaczącą zdarzenia z przeszłości, dlatego umiejscowienie powstania osady o nazwie Hanna w takich formach na ten czas jest właściwe.

Pierwsze znane i pewne fakty historyczne dotyczące Hanny pochodzą jak wyżej wspomniano z końca XV wieku gdy sioło Hanna należało do nadbużańskiej majętności książęcej Dołhobrody darowanej Taluszkowiczom za zasługi względem Księcia, hospodara tych ziem. Wieś Hanna przechodzi różne koleje losów, niewielka osada o ok. 30 dymach w latach dwudziestych XVI w. dostaje się pod panowanie Bohusza Michała Bohowitynowicza podskarbiego Wielkiego Księstwa Litewskiego drogą zapisów i kupna. Nowy właściciel skupił rozległe dobra w ziemi nadbużańskiej, założył miasta „na starym korzeniu” w Sławatyczach, w Hannie dwory i folwarki w Dołhobrodach, Jabłecznie, Kuzawce i Holeszowie. Majętność Bohowityna przeżywała lata rozkwitu pod mądrymi rządami, Hanna stała się lokalnym ośrodkiem handlowym wykorzystującym szlak drogowy z Litwy poprzez Brześć, Kodeń, Sławatycze, Włodawę i dalej do miast koronnych, Polityka państwa Obojga Narodów doprowadziła do trwałego ustanowienia granicy pomiędzy Księstwem Litewskim a Koroną na rzece Włodawce co spowodowało przynależność Hanny i okolic do Litwy, taki stan trwał do utraty niepodległości. Kolejnym właścicielem Hanny został kniaź Aleksander Proński w pewnej części lecz kolejne małżeństwa i zapisy spowodowały, że miasta Hanna i Sławatycze przeszły w ręce Księcia Krzysztofa Radziwiłła wraz z przyległymi dobrami. Druga część dóbr została wniesiona przez spadkobierczynię Bohowitynów, Fedorę w związek małżeński z wojewodą brzesko-kujawskim hr. Andrzejem Leszczyńskim. Książę K. Radziwiłł sprzedał swój udział hr. Leszczyńskiemu co doprowadziło do ujednolicenia zarządzania i scalenia całej majętności, która później została nazwana Państwem Sławatyckim. Miasteczko Hanna w początkach XVII wieku znajdowało się w zespole dóbr hr. Rafała Leszczyńskiego ożenionego z córką Fedory, do tej majętności przynależały: miasteczko Hanna i Sławatycze, wsie z folwarkami w Dołhobrodach, Lacku, Holeszowie, Kuzawce i Ostrowie( za Bugiem) oraz wsiami: Dańce, Janówkę, Lipinki i Charsy.

Dobra sławatyckie wraz z miasteczkami Hanna zostały sprzedane w 1685 roku dla księcia Kazimierza Michała Radziwiłła za kwotę na owe czasy ogromną tj. 360 tyś zł. Państwo Sławatyckie było prężnym ośrodkiem gospodarczym z dwoma miasteczkami na prawie magdeburskim, 17 wsiami, 8 folwarkami, młynami wodnymi, karczmami, smolarniami i składami nad Bugiem, gdyż rzeka Bug była intensywnie eksploatowana jako dogodna wywozu różnych towarów. Bugiem spławiano drewno, dubasami i komięgami wywożono zboże, popiół, smołę, potaż, mięso, skóry, dziegięć i płótna.

Miasteczko Hanna „siedziało” na 80 włókach, miało rynek z domem miejskim, jutkami i kramami oraz 6 do 8 ulic.

Kalendarz wydarzeń

Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28